Super de Boerenhoeve

Gisteravond weer eens buiten de deur gegeten, vér buiten de deur. Met achter mij de warmte van een open haard en voor mijn de warmte van vriendschap. Vanuit die comfortabele positie keek ik eens goed rond: dus hier, in deze verbouwde boerenhoeve, hadden Napoleon en Rommel eens rondgelopen. Althans, zo wilde de overlevering het, stelde het inleidinkje op de menukaart voorzichtig. Ik snoof de sfeer op, maar kwam niet verder dan de tafel links (een bedaagd ouder echtpaar) en rechts (een luidruchtig pratend en hoestend gezin-met-geld-maar-zonder-tafelmanieren). Geen rapport met welke beroemde overledenen dan ook. Dus keerde ik terug naar mijn eigen tafel, waar een andere vorm van telepathische verbinding tot stand was gebracht: mijn disgenoot en ik hadden onafhankelijk van elkaar hetzelfde menu samengesteld en bleken het ook eens te zijn over de wijnkeuze. Een Chileense rode wijn, die ik daags daarvoor met vreugde had begroet in de schappen van mijn Super de Boer om de hoek. Deze Missiones de Rengo Reserva (etiket in de vorm van een gouden kruis) is slechts sporadisch voorradig, maar wordt dan ook prompt door mij gekocht. Dat ik 'm nu in dit restaurant te drinken aangeboden kreeg, overtuigde mij definitief: dit was geen Rommel... Santé, amice!

Kroketten

Afgelopen zaterdag stond er in de Volkskrant een nieuw boek van Yvonne Kroonenberg aangekondigd: Alleen de knor wordt niet gebruikt: biografie van een varken. Weer een prachtige titel van een prachtige vrouw. Bij Knorr zullen ze er niet zo blij mee zijn, maar dan moet je ook maar een normale naam voor je bedrijf bedenken.

Het boek gaat over varkens in de bio-industrie en dat het wil aantonen dat varkens 'hele leuke dieren' zijn, moeten we maar ondergeschikt maken aan Kroonenbergs algemene stelling dat het tamelijk verschrikkelijk is wat we die beesten allemaal aandoen. Ik wens haar een ruim lezerspubliek.

Maar een bericht vanmorgen in dezelfde krant doet me ernstig twijfelen of die wens in vervulling zal gaan. Volgens het voorpagina-artikel vreet men in Nederland de kredietcrisis naar de vergetelheid: de consumptie van kroketten en bitterballen is de laatste tijd namelijk flink gestegen. En de omzet van cafetaria's groeide mee, terwijl de rest van de horeca zit te jammeren en te jeremiëren.

Het zullen ook vrouwen zijn die meedoen aan deze ontwikkeling, maar even drong zich het beeld op dat Yvonne Kroonenberg hartstochtelijk bestreed: haar nieuwe boek gaat niet over mannen, zo zei ze tegen de interviewer, maar over varkens, en nee, er bestaat geen verband.

Ik twijfel weer eens...

Bien étonnés de se trouver ensemble

Jacob van Oost

Portret van een jongen, 1650

Tijd voor esthetiek en educatie: ik ga een keuze maken uit de 1500 schilderijen die we in naar schatting 2,5 uur gezien hebben in de National Gallery. Schrik niet, ik kies er maar twee!! Tamelijk willekeurig, alhoewel... het zijn twee portretten die me ook dagen na het bezoek op het netvlies zijn achtergebleven. Ik heb er even naar moeten zoeken op de site van de NG, met name naar het schilderij van Jacob van Oost, wiens naam ik nooit eerder had gehoord en dus ook prompt weer vergeten was. Maar hierboven en hieronder zijn ze, mijn persoonlijke keuzes....

Anthony van Dyck

Portret van Nicolaas van der Geest, ca. 1620

En dan de hamvraag: waarom juist deze schilderijen? Maar kíjk dan toch! Dat prachtige sober afgestemde kleurenpalet van Van Oost, de tederheid, die pose, de raakheid! En bij de Van Dyck schiet de techniek te kort, ónze techniek welteverstaan: het gaat daar om de details in het gezicht, witte veegjes verf die de vochtigheid van ogen en lippen aangeven. En bovendien kende ik Van Dyck eigenlijk alleen als virtuoos schilder van grootse portetten ten voeten uit, bedoeld om te imponeren, en dan is hier zo'n intieme psychologische studie.

(Aardig detail: mocht je in de National Gallery komen: de beide schilderijen hangen in zaal 28, tegenover elkaar!)

The rest is silence

In zo'n wereldstad als Londen kun je natuurlijk een hoop moois kopen. En een hoop bruikbaars. En soms, heel soms, kun je het nuttige met het aangename verénigen. Niet iedereen zal er blij mee zijn, maar dat hou je toch. En in dit geval is degene die het betreft sowieso effectief het zwijgen opgelegd, dacht ik zo...

The Supreme Library

Afgezien van het bezoek aan The Globe - nee, geen pub, maar een moderne reconstructie van het oude Shakespeareaanse theatergebouw aan de de zuidoever van de Theems - waarvan ik ook wilde dat het geslaagd zou zijn, was de grootste verrassing van Londen het bezoek aan de British Library. Een imposant gebouw, natuurlijk, zowel van buiten als van binnen, en de King's Library


is geheel vanzelfsprekend oogstrelend en verpletterend mooi bedacht. De Darwin-tentoonstelling is alleraardigst, met vogelgeluidjes waardoor je de indruk hebt in Darwins tuin rond te lopen en een welkoms-loper waarop je bij iedere stap een uur of wat verder komt in Darwins dagindeling (zo lag hij 's middag een uurtje te rusten, terwijl zijn vrouw hem voorlas).

En dan is er de Sir John Ritblat Gallery, waar de schatten van de bibliotheek getoond worden. Een geheel in zwart en glas uitgevoerde lage ruimte, met vitrines waarin het ene adembenemende item na het andere te zien is. Alles is even zorgvuldig opengelegd, met volmaakte toelichtingen: twee kleine velletjes handschrift van Jane Austen (klein, want dan was het gemakkelijk en snel weg te stoppen als er iemand binnen dreigde te komen), het muziekhandschrift van de Messiah, de enige bladzijde van een toneelstuk met (naar algemeen wordt aangenomen) het handschrift van Shakespeare, de stemvork van Beethoven die via de vioolvirtuoos George Bridgetower in Engeland belandde en natuurlijk de Magna Charta.
Het wordt een normaal mens al snel te veel en ik verliet dan ook halverwege de ruimte om even iets anders te doen en te zien. Na terugkomst viel me een enorm liggend computerscherm op waarop je een aantekenboekje van William Blake kunt raadplegen, alsof je er zelf doorheen bladert. En alles is gedaan met zo'n serene vanzelfsprekendheid, dat het me opnieuw naar de keel greep.

Maar de druppel die de emmer deed overlopen was een perfect vormgegeven bordje met de laconieke mededeling dat als je moeite had met de belettering van de toelichtingen in de vitrines er bij de balie een boekje met grote letter voor je klaarlag. Buiten ben ik op een bankje gaan zitten. Na een kwartiertje ging het wel weer.

Freek op het droge

Als altijd laverend tussen gevatheid en professorale ernst - en falend in beide - hield een hooggeleerde, voorzitter van het FransKellendonklezingorganisatiecomité, onze nationale cabaretier Freek de Jonge enkele pijnlijke minuten lang gegijzeld op het toneel van de Concertgebouw De Vereeniging. Hij wilde terugblikken op de zojuist door "De Jonge" gehouden Kellendonklezing, hem ervoor bedanken, wijs samenvatten, prijzen en zelf belangrijk zijn - en faalde in alles.

Maar dit terzijde. De lezing zelf - Freek wees halverwege het betoog op de stapel papier waaruit hij voorlas, "anders zou het geen lezing zijn" - was een briljante en ongrijpbare aaneenschakeling van verhandelingen, vertellingen, poëzie ("in het theater zou ik nu een klein applausje krijgen" wierp hij de muisstille zaal na voordracht voor de voeten), witzen, herinneringen, stekeligheden (waarbij vooral Erik [van Muiswinkel] het moest ontgelden), radicale oplossingen en pesterig-zweverige voorspiegelingen. Een verhaal over een wijze monnik vormde de kern: zijn antwoorden op werkelijk alle vragen waren op twee vingers te tellen: "Komt u volgend jaar maar terug" en "Geduld". Freek suggereerde dat in dat laatste een oplossing lag voor ons problematisch bestaan zonder mysterie.

Of vat ik nu net zo slecht samen als de hooggeleerde? Zonder tekst is het moeilijk praten en die tekst is er nog niet. Want waar we de andere keren na afloop van de Kellendonklezingen keurig de uitgesproken tekst uitgereikt kregen, moesten we het nu doen met de mededeling dat we er nog van zouden horen (daar gaat m'n twaalf-en-een-halve euro!). Een mooie inkopper voor de uitleidende professor was dat geweest: dat we geduld moesten oefenen. Maar hij kwam er niet op.

En al die tijd stond Freek in z'n krijtstreeppak met absoluut niet bijpassend overhemd helemaal ongelukkig te wezen op het toneel. Dat had de geleerde heer dan weer wél bereikt: een theaterdier zich ongemakkelijk laten voelen in zijn natuurlijke habitat...

Spreken in het openbaar

Gisteravond op televisie gehoord:

"Tsoof'rj terjtee-elniejs"

Ja, lees dat nog maar eens een paar keer met Goois accent hardop, dan hoor je jezelf misschien uiteindelijk zeggen:

"Tot zover het RTL-nieuws"....

(even het lege veld hierboven blokken, dan kun je de oplossing lezen)